Kimi yazarlarca “postmodern” olarak nitelenen zamanımız, belki bir gün Borges’in çağı diye anılacak. Borges’in, merkezini yitirmiş, çözülen bu modernizm sonrası duyarlılıkla ilişkisini Necmi Zeka şöyle anlatıyor: “Borges deyince ... şunlar sıralanıyor: Labirentler, aynalar, alegoriler, şaşırtmacalar, bilmeceler, mitolojiler, parodiler, bir yandan da, kimilerine göre, aşırı incelik, züppelik, bilgiçlik, sahtelik v.s. Borges’e duyulan hayranlık ya da nefreti göstermek için sıralanan her şey üç aşağı beş yukarı postmodernizm için de kullanılıyor.”
