Faulkner’ın, hemen bütün eserlerini kaplayan “Güneyli” sesin belki de en gürleştiği; Güney’in yitişinden, Güney’e atfettiği insanî değerlerin yitişinden duyduğu hüznün en fazla yüzeye çıktığı romanı. Bir çocuk, bir yaşlı adam ve yaşlı adamın emektar av hedefi, aynı zamanda sanki av arkadaşı olan bir ayı... Bu üçlü ekseninde, insanların birbirleriyle, şeylerle ve doğayla ilişki biçimlerinde yaşanan değişimin, “kopma”nın yankısı; bu değişimin insanlardan alıp götürdüklerine bir ağıt gibi.
